اخبار مهرآفرین
از دریچه علم
مهر تیوی
انتشارات مهرآفرین
امداد و آبادانی
مهر و آسایش
پنجشنبههای مهرورزی
نمی گذاریم خاموش شوند
فرشته باش
حامی شو
کمکم کن
یک آجر
کمک نقدی
کمک غیر نقدی
حضور داوطلبانه
شماره حساب ها
شعب مهرآفرین
مراکز مهرآفرین
اطلاعات تماس
فرصت های شغلی
فاطمه دانشور در نشست «همبستگی اجتماعی و دفاع ملی»
خَیّرآزاری ما را متوقف نمیکند، تحقیر مهاجران زخمی بر حافظه تاریخی است
چهارمین نشست «همبستگی اجتماعی و دفاع ملی» با موضوع نقش سازمانهای مردمنهاد در دفاع میهنی؛ موانع و بایستهها، با حضور جمعی از مسئولان دولتی، مدیران سمنها، و فعالان اجتماعی در خانه اندیشمندان علوم انسانی تهران برگزار شد.
در این نشست، فاطمه دانشور، بنیانگذار و مدیرعامل مؤسسه نیکوکاری مهرآفرین، با تأکید بر حضور فعال سمنها در خط مقدم بحرانها گفت:
«من امروز اینجا هستم، نه فقط بهعنوان مدیر یک مؤسسه خیریه، بلکه بهعنوان کسی که بیست سال است در دل بحرانهای اجتماعی، کنار مردم ایستاده است؛ در مهرافرین، در کنار کودکانی که جنگ، فقر، اعتیاد یا بیسرپرستی، فرصت زندگی را از آنان گرفته بود.
برای ما، دفاع ملی فقط دفاع از مرزهای جغرافیایی نیست؛ دفاع از کرامت انسانهاست.»
دانشور با اشاره به نقش بیبدیل سمنها در بحرانهای بزرگ چون زلزله، سیل، کرونا و جنگهای اخیر، افزود:
«ما سمنها نخستین گروههایی هستیم که بیادعا و بیبودجه، وارد میدان میشویم و آخرین کسانی هستیم که آن را ترک میکنیم. اما متأسفانه حاکمیت هنوز به این ظرفیت مردمی اعتماد ندارد. ما هنوز باید برای هر فعالیت خیرخواهانه، ماهها در صف مجوز و بروکراسی بمانیم و با برچسبهای امنیتی مواجه شویم. اگر قرار است تحول اجتماعی اتفاق بیفتد، باید این موانع برداشته شود.»
او از خیّرآزاری و محدودیتهای غیرمنطقی انتقاد کرد و گفت:
«اگر بخواهم تمام فعالیتهایم را مطابق دستورالعملهای اداری پیش ببرم، باید بیش از ۱۷۰ مجوز بگیرم! این شدنی نیست و ما را هم متوقف نمیکند. چون کار خیر مثل شمعی است که برای رضای خدا روشن میشود ، پس فروزندگی و درخشش خورشید را دارد و کسی نمی تواند آن را خاموش کند . ما به عشق مردم و میهنمان ایستادهایم.»
از بیمهری با سمنها تا تحقیر مهاجران
دانشور در بخش پایانی سخنان خود، نسبت به برخوردهای تحقیرآمیز با مهاجران افغانستانی—بهویژه زنان، کودکان و سالخوردگان—ابراز نگرانی شدید کرد و گفت:
«در سالهایی که در مهرآفرین کنار کودکان و زنان آسیبپذیر بودهام، همیشه یک حقیقت تلخ جلوی چشمم بوده: بیعدالتی مضاعفی که مهاجران افغانستانی در ایران متحمل میشوند.
زنانی که از دل جنگ گریختهاند، دوباره گرفتار ناامنی میشوند. کودکانی که جز لبخند چیزی ندارند، از آموزش محروم میمانند. سالخوردگانی که به جرم “غیرمجاز بودن” تحقیر میشوند.»
او هشدار داد که ادامه چنین رفتارهایی، زخمی بر حافظه تاریخی مشترک دو ملت ایران و افغانستان خواهد شد:
«ما دو ملت با یک ریشهایم. تاریخ، زبان و دردهای مشترک داریم. اما امروز برخوردهای غیرانسانی، این پیوند را به دشمنی و کینه تبدیل میکند. این بیمهریها در تاریخ ثبت خواهد شد؛ نه بهعنوان تدبیر، که بهعنوان تبعیض.»
دانشور با اشاره به سیاستهای بدون برنامه دولتهای گذشته در باز کردن مرزها به روی مهاجران، گفت:
«وقتی وزیرِ وقت، بدون پیوست اجتماعی و فرهنگی، اجازه ورود موج مهاجران را داد، کسی او را بازخواست نکرد. امروز اما همان دستگاهها، با همان بیتدبیری، میخواهند همه را—چه قانونی، چه غیرقانونی—با یک چوب برانند. این عادلانه نیست.»
در پایان، او خواستار تشکیل کارگروه ویژهای برای رسیدگی به وضعیت مهاجران و تدوین سیاستهای کرامتمحور در شورای خدمات اجتماعی کشور شد و تأکید کرد:
«ما نیامدهایم فقط انتقاد کنیم؛ آمدهایم پیشنهاد بدهیم، همکاری کنیم، و بار این کشور را با مردم و برای مردم، به دوش بکشیم. ما سرمایه اجتماعی این سرزمینایم. با ما راه بیایید، نه اینکه راهمان را ببندید.»
