مثل همه پسربچه‌ها!

مثل همه پسربچه‌ها آرزو دارد دوچرخه داشته باشد. دلش می‌خواهد پدرش یک روز از سر کار بیایید و به او بگوید: چشم‌هات ببند بابا! دستش را بگیرد او را به حیاط ببرد و بعد که چشم‌هایش را باز کرد، دوچرخه‌ای را ببینید که آرزویش را داشت. نیما اما پدر ندارد! پدرش کارتن‌خواب و مجهول المکان است. وقتی مادرش هم ترکش کرد او را به بهزیستی سپردن. روزها و سالهایی که برای پسرک بسیار سخت گذشت. مادربزرگش که گريه ها و بی تابی اش را می‌دید او را از بهزیستی تحویل گرفت. پیرزن اما توان برآوردن آرزوهای نیما را ندارد.